Już wiem, że się do poniedziałku nie wykuruję. Niestety niewinne przeziębienie przekształciło się w zapalenie oskrzeli. Leżę sobie cały czas w łóżeczku pod kołderką. Męczy mnie dalej gorączka i potworny suchy kaszel. Dostałam antybiotyk – może mi pomoże. Strasznie nie lubię chorować. Do tego zaraziłam mamusię i teraz obie jesteśmy chore…
Mój blog opowiada moją historię i codzienne zmagania z chorobą. Ciągłą walkę rodziców o postawienie diagnozy. Opowiada o moich pobytach w szpitalach, ciągłej, intensywnej rehabilitacji. Ale także opisuje to, co się u mnie wydarzyło, chwile ciekawe, wesołe, moje wzloty i upadki. Moje przemyślenia i wiele, wiele innych. Opowiada o moim, trochę innym maleńkim świecie, w którym przyszło mi żyć.
Na początku mój blog miał mieć zupełnie inny charakter. Niestety odkąd okazało się, że jestem bardzo chorą dziewczynką – stał się moim apelem o pomoc.
Moje leczenie i rehabilitacja, która jest dla mnie obecnie jedyną nadzieją na poprawę mojego stanu, są bardzo drogie. Znacznie przekraczają możliwości finansowe moich rodziców. Np. 14-dniowy turnus rehabilitacyjny w ośrodku kosztuje już 5 100,00 zł. Aby przyniósł efekty powinien być powtarzany przynajmniej co 2-3 miesiące. Do tego dochodzą koszty najlepiej codziennej rehabilitacji.
Dlatego m.in. za pośrednictwem mojej stronki staram się zbierać środki na moje leczenie i rehabilitację.
Staram się, aby moja strona trafiła do jak największej liczby odbiorców. Jeżeli możesz rozpowszechnij ją proszę, gdzie się da. Na swojej stronie, blogu, wśród znajomych, przyjaciół, itp.
Igunia
Dzisiaj cały dzień spędzę z mamusią w łóżeczku pod kołderką, bo jestem chora. Męczą mnie wymioty, dostałam wysokiej gorączki. I do tego doszedł strasznie męczący, suchy kaszel. Chyba złapałam jakiegoś wirusa.
Szkoda, bo znowu muszę zostać w domku i nie mogę pójść do przedszkola, żeby pobawić się z moimi koleżankami i kolegami. Mam nadzieję, że wyzdrowieję do poniedziałku.
Ostatnio Tatuś pokazał mi do czego służą słuchawki. Nie odpuścił sobie i oczywiście zrobił mi zdjęcie 
To zdjęcie jest moim ulubionym. Nie muszę Wam argumentować dlaczego…
W dniach 10.01-12.01 byłam w szpitalu, w Chorzowie na oddziale neurologii. Kolejny raz rodzice mieli nadzieję, że może tym razem uda się postawić diagnozę. Niestety – lekarze rozwiali te nadzieje. Prawdopodobnie już nigdy nie zostanę zdiagnozowana. Nikt nie potrafi rozpoznać mojej choroby.
Zrobiono mi kolejny rezonans magnetyczny, eeg, mnóstwo badań z krwi. Wyników jeszcze nie ma, ale podobno nie jest najgorzej. Jedynie mamusię zmartwiły moje wyniki z gazometrii. Nie wyszły najlepiej, ale musimy poczekać co dalej. Lekarze muszą wszystko skonsultować.
Trzymajcie za mnie mocno kciuki, żeby wszystko było w porządku…
